Natuurwezens

Zoals ik in een eerdere blog vermeld heb, spendeer ik mijn tijd vaak in de natuur. Hoe depressief ik mij ook voel of in een staat van hyperalertheid (niet tot rust kunnen komen), als ik ga wandelen in de natuur, kom ik altijd weer helemaal ontspannen thuis. Soms zelfs doodmoe. Omdat de natuur zo’n ontspannen effect heeft op mij. Ik probeer altijd even tijd te nemen om een mooie plek op te zoeken bij een boom. Het liefst een esdoorn. Dat is mijn favoriete boom. Ze geeft mij direct gronding, dat is voor mij nogal eens lastig. Ik moet er heel vaak om denken dat ik mijzelf grond, anders word ik angstig en paniekerig. Als ik visualiseer dat er wortels uit mijn voeten komen, rechtstreeks de grond in, dan voel ik mij veilig en ontspan ik automatisch.

De esdoorn maakt dat dat allemaal vanzelf gebeurd. Ik ga dan tegen de boom aanzitten en geniet van het moment. Ik plaats ook wel eens mijn handen tegen de boom en maak contact via mijn hart. De esdoorn heeft voor mij de fijnste energie. Wat een mooie ontdekking was het ook toen ik erachter kwam dat mijn viool van esdoorn hout is gemaakt. Dat is geen toeval. Ook geen toeval was het die keer dat ik uit een winkel kwam en op mijn fiets wilde stappen, er ineens een helikoptertje vanuit het niets zo mijn richting op kwam dwarrelen. Ik denk dat het kwam vertellen dat het tijd was om bij een esdoorn te gaan zitten.

Afgelopen zaterdag (Valentijnsdag) had mijn lief heerlijke bonbons voor mij gekocht. Daarna liep ik naar beneden er lag er een kaart op de mat van een stille aanbidder (mijn lief). Of ik om 12:30 u. wil lunchen bij een restaurant. Daar zeg ik geen nee tegen. Heerlijk geluncht en heel wat afgelachen. Hij had nog gehoopt dat ik er niet achter zou komen dat hij het was.

Daarna gingen we voor een wandeling naar Zuidlaren. Wat een prachtige beuken staan daar. Als een magneet werd ik naar één toegezogen. Een prachtige, mooie beuk waarvan de wortels boven de grond uitstaken. Met hier en daar een plas water tussen de wortels. Het is vast een verstopplek van natuurwezens. Dat kan niet anders. Ook al kan ik ze niet zien, ik geloof wel degelijk dat ze er zijn. Zie je wel eens een blaadje dat heel snel heen en weer beweegt. Wat gewoon niet klopt, omdat er geen wind is. In mijn beleving hangt er dan een natuurwezen aan.

Soms krijg ik ineens kippenvel, dan is er een Deva aanwezig. In dit geval was het de beschermengel van het desbetreffende natuurgebied. In mijn tijd dat ik in een dip zat, ging ik naar een natuurgebied om tot rust te komen. Daarna stond ik op een berg met bladeren, ineens voelde ik heel veel liefde om mij heen en overal kippenvel. Er was een stem dat zei ‘Zorg goed voor jezelf’. Ik moest er van huilen, omdat ik zoveel liefde voelde en mij niet goed voelde op dat moment. Ik was heel dankbaar voor dat moment.

Ik vond in datzelfde gebied onder een boom waar het bijna onmogelijk was om te komen, omdat de takken van de boom richting de aarde groeiden, groene jerrycans met waarschijnlijk drugsafval. Ik heb geprobeerd om het op te laten ruimen door er een melding van te maken bij de politie. Die heeft het doorgegeven aan een instantie. Deze persoon was naar de plek toegegaan om te kijken. Ik had coördinaten toegestuurd van de plek.

Daarna werd ik gebeld dat hij het afval gevonden had. De vaten waren leeg, maar het gebied is van de Provincie, dus hij kon het niet opruimen??? Ik werd hier heel boos en verdrietig om, maar het heeft geen zin gehad, dus het ligt er nog steeds. Zelfs nu ik een melding gemaakt heb bij de Provincie. Er wordt gewoon niet op gereageerd. Heel erg jammer. Mijn lief zei dat we het zelf wel op konden ruimen en dan bij de eerste instantie voor de deur leggen. Kijken of ze het dan ook laten liggen!

Ik dwaal weer af. Ik stond bij de beuk en ineens kwam er een dame langslopen. Voorzichtig aftastend vroeg ze ‘Kun jij de boom ook voelen’. ‘Ja’, zei ik. Zij voelde het altijd met haar handen. Dat kan natuurlijk ook. Ik vertelde haar over mijn favoriete boom, de Esdoorn. Haar favoriete boom was afgeschermd door een hek. Mijn lief zei dat ik dat ook heb gehad met mijn favoriete bomen. Ik voelde hele fijn energie tussen ons in ontstaan tijdens het praten.

In mijn vijfentwintigste levensjaar had ik een boek besteld ‘Atlas van Engelen en Feeën’. Ik was er heilig van overtuigd dat ze er waren. Maar nooit heel bewust ervan geweest dat het echt zo was. Het boek belandde in de kast. Nooit meer naar om gekeken. Het was in deze relatie met mijn huidige man, dat ik mij dit boek herinnerde. Ik heb het boek achtergelaten in het huis, naast al mijn verzameling sneeuwbollen en tinnen elfjes. Ik dacht bij een nieuwe start horen zo min mogelijk spullen. Inmiddels heb ik het boek weer in de kast staan. Ik vind het een heel, mooi boek.

Sinds kort snij ik ook koorden door met de hulp van aartsengel Michaël. Ik zie dan een lichtgevend, blauw zwaard voor mij. En daarmee snij ik de energiekoorden door, die zijn ontstaan in contact met andere mensen. Zo breng ik de energie weer terug naar mijzelf. Anders loopt mijn hart leeg, Ik weet niet hoe ik het anders omschrijven moet. Zodra ik dat gevisualiseerd heb, stroomt de energie terug mijn hart in en moet ik diep zuchten en soms schokt mijn hart. Daarbij heb ik ook nog een toverspreuk: ‘I release all energy that isn’t mine and I reclaim my energy filtered and cleansed’. In grote groepen mensen of voordat ik de straat op ga, plaats ik een gouden schild om mij heen, die negatieve energie tegenhoudt en positieve doorlaat. Heel vaak vergeet ik het ook, jammer genoeg.

Vannacht heb ik nog een natuurwezen gezien. Ik sliep heel onrustig en ineens zag ik Tinkerbell voor mij. Ik dacht terug wat zei Tinkerbell ook alweer in Peter Pan? ‘Do you believe in fairies/magic?’. Zo konden de kinderen vliegen in de film, als ze maar geloofden in zichzelf en leuke dingen dachten. Dat is precies waar ik nu ook mee bezig ben. Elke dag weer. Wat wil ik? Hoe wil ik mij voelen? Is het een oude geloofsovertuiging, heb ik er wat aan? Of wil ik anders over mijzelf denken. Het is een hele klus kan ik je vertellen. Heel vaak heb ik niet eens door dat ik het doe. Slecht over mijzelf denken. Mijzelf naar beneden halen. Wat denk je dat mijn ego nu zegt over dit artikel. ‘Zou je dit nu wel plaatsen’. ‘Wat moet iedereen er wel niet van denken’. ‘Serieus ga je het hebben over natuurwezens?’ En weet je, heel lang zou mij dit iets doen. Maar door mijn pad en wat ik allemaal heb meegemaakt, denk ik nu. Iedereen mag er van vinden wat hij wil. Wat iemand ervan vindt zegt meer over diegene zelf dan over mij. Diep vanbinnen zijn we allemaal verbonden en gelijk. Er liggen alleen muurtjes omheen. Er was in de serie, die we kijken een mooie uitspraak over sneeuw.

 Everwood

‘No matter how old you are, it's hard not to get excited when snow starts to fall. Because, so long as it keeps coming, no one can make you go anywhere or do anything. All life's rules are suspended...The best thing about snow, other than snowballs, is that it has an equalizing effect. Snow can take any object or situation and make it pretty just the same. Couldn't care less what's underneath...It's not just that snow makes the world pretty. Snow gives us all a second chance. Snow cleanses. Hiding the sins of all with no prejudices, favor or blame. Everything gets to be pure again. If only for a little while. Which might be all you need.’

En dat is precies wat sneeuw doet. Sneeuw maakt dat alles er mooier uitziet en het verbergt de dingen die minder mooi zijn, voor heel even.

Het laatste wat ik met jullie wil delen is dat als ik ga wandelen in het natuurgebied ik vaak een man met een hond tegenkom. Hij zegt altijd ‘Ben je hier alleen aan het wandelen?’. ‘Ja’ antwoord ik altijd. De volgende keer zal ik hem zeggen dat ik met mijn energetische hond hier wandel. Want mijn lieve Wolfie (lijkt op een wolf/ husky), is altijd bij mij als ik ga wandelen voor bescherming. Tijdens postlopen kwam er een keer een klein keffertje uit de deur gelopen en die zou mij even grijpen of bijten in mijn been, terwijl ik fietste. In mijn hoofd zei ik : Wolfie help! Ineens droop het beestje af. Ik geloof dat Wolfie het keffertje heeft afgeschrikt. Tijdens autorijden zie ik mijn hond regelmatig naast mij zitten met zijn tong uit zijn bek als een blij ei. En als ik verdrietig ben zie ik hem bij mij komen liggen voor troost.